สีน้ำชุ่มฉ่ำ...“บรรลุ” มะละกอ กล้วย ส้ม ฯลฯ

เรื่องโดย....ฮักก้า :: thinksea@hotmail.com

บรรลุ วิริยาภรณ์ประภาส ศิลปินรายนี้กำลังสรรหาของแปลกมาเขียน มีของแปลก(แต่น่ารัก)ที่ไหนแนะนำไหม เพราะเขาเริ่มเบื่อกับการเขียนต่างๆนานาที่เคยเขียนแล้วล่ะ ไม่ว่าจะเป็นบรรดา พริก หอม กระเทียม มังคุด มะละกอ กล้วย ส้ม ฯลฯ กระทั่ง “ปูดอง” ค้างปี

ครั้นจะไปเขียนซ้ำกับสิ่งที่ศิลปินบางท่านเคยเขียนมาแล้ว(ดัง) ก็กลัวว่าจะเขียนได้ไม่ดีเท่า หาของใหม่มาเขียนน่าจะดีกว่า จะจับมันมาพลิกหามุมที่สวยๆเหมาะๆ เพ่งตามองแล้วแต้มวาด ออกมาเป็นภาพสีน้ำชุ่มฉ่ำ ให้คนดูได้ตะลึงงันเล็กน้อยว่า ไอ้แค่ของวางนิ่งๆ ถ้ารู้จักวาดรู้จักดัดแปลง มันก็เป็นงานศิลปะที่ดูแล้วเพลินตา สร้างสรรค์ได้ไม่แพ้ใคร

“เมื่อก่อนพื้นฐานของการเรียนศิลปะ ส่วนหนึ่งนั้นก็คือเขียนตามสิ่งที่ตามองเห็นได้ เอาสีน้ำมาเขียนภาพหุ่นนิ่ง ซึ่งมันก็จะเป็นพื้นฐานที่จะศึกษาการเขียนภาพสีน้ำมันต่อไป นั่นคือความเชื่อสมัยก่อน” บรรลุเล่าย้อนถึงครั้งอดีตของตัวเองในชั่วโมงเรียนเขียนภาพหุ่นนิ่ง หรือ ภาพ Still Life

“พอเขียนจนแม่น เขียนผลไม้เป็นผลไม้ เขียนแจกันเป็นแจกัน เขียนดอกไม้เป็นดอกไม้ แต่หลังจากที่ได้มาเรียนในระดับปริญญาโทที่ มศว เรียนเขียนสีน้ำกับอาจารย์อารี สุทธิพันธุ์ ( บรมครูสีน้ำ)และแกได้ให้ข้อคิดใหม่ๆ ให้เราสามารถที่จะดัดแปลงใส่สีเอง ด้วยความชอบส่วนตัว สมมุติว่าส้มสีเขียวเราอยากจะเขียนให้เป็นสีน้ำเงินก็ไม่ผิด แตงโมสีแดงเขียนให้เป็นสีม่วงก็ไม่ผิด มันทำให้เราเขียนได้ง่ายขึ้น สามารถสื่อคุณลักษณะของสีน้ำได้ดี”

ภาพหุ่นนิ่งที่ดูแข็งแห้งไร้ชีวิตชีวา ชินตาอยู่กับสีของแบบที่แท้จริง เมื่อได้ครูดีช่วยชี้ช่องให้ บรรลุเริ่มจินตนาการฝันหวานถึงสีสันใหม่ๆได้เป็นร้อยเป็นพัน ซึ่งไม่เพียงแต่การเขียนภาพหุ่นนิ่งหรอก ภาพเมือง คน รถ ย่านโน้นย่านนี้สารพัดแห่ง หรือแม้กระทั่งภาพ ตลาดน้ำ ทะเล สลัม ที่เจ้าตัวเคยบ้าเขียนอยู่ระยะหนึ่ง สีสันที่ใช้ก็ไม่ต้องโดนจำกัดขอบเขตเหมือนเช่นเคย
“เอกลักษณ์ของผมก็คือเขียนสีสดๆนั่นแหล่ะ” บรรลุพูดถึงงานภาพเขียนสีน้ำทุกชิ้นของเขา

“ แต่ไม่ว่าจะหนีไปเขียนอะไร การเขียนภาพหุ่นนิ่งผมก็ไม่เคยทิ้ง เพราะมันเป็นรากฐานที่สนุก เขียนแล้วคนชอบ มีคนชมให้เราดีใจ ซึ่งมันเป็นความต้องการอย่างหนึ่งของช่างวาดรูป”

เขียนภาพวิวทิวทัศน์หรือเขียนอย่างอื่นอาจซี้ซั้วเขียนให้เพี้ยนมองดูว่าเป็นอย่างอื่นได้บ้าง แต่เขียนภาพหุ่นนิ่งนั้น ศิลปินจอมกะล่อนเช่นบรรลุบอกว่า มันโกหกได้น้อยไปนี๊ด

“ผมว่าเขียนหุ่นนิ่งมันมีเสรีภาพน้อยกว่านิดหนึ่ง ถ้าเกิดเขียนเมือง เราสามารถที่จะโกหกนั่นก็โกหกนี่ เพื่อให้งานจิตรกรรมของเราดีขึ้น แต่เราเขียนหุ่นนิ่งอย่างส้มให้เหมือนฝรั่งครึ่งหนึ่งมันก็ไม่น่าจะเหมาะ มันก็จะมีขีดจำกัดทำให้เราเครียดนิดนึง แต่มันก็สนุกตรงที่มันนั่งอยู่กับที่ นั่งอยู่ในร่มแล้วก็มีผลไม้อยู่ข้างหน้า เขียนเสร็จก็กิน(หัวเราะ)”

หลายคนบอกว่าดูภาพเขียนสีน้ำของบรรลุมันไม่แช่แค่การได้สัมผัส กับความชุ่มฉ่ำถึงความเป็นสีน้ำ แต่ภาพที่สัมผัสผ่านสายตานั้นยังสร้างอารมณ์ให้ขณะมองนั้นดูสนุกสนานด้วย

“ผมกล้าบอกได้เลยว่าผมเป็นคนกะล่อน และนิสัยผมตรงนี้ผมก็เอามาใช้กับการสร้างงานให้สนุก ไม่ต้องงานหุ่นนิ่งหรอก งานทุกอย่าง ผมว่ามันไม่เครียดดี คนเขียนรูป แล้วเครียด ผมว่ามันสร้างความทุกข์ให้กับตัวเอง จะมีชีวิตไปทำไมก็ไม่รู้”

แต่จอมกะล่อนเช่นเขาก็ต้องมีความเป็นนักวางแผนแฝงไว้ด้วย ไม่เช่นนั้นอาจสร้างภาวะการสิ้นเปลือง(เงินในกระเป๋า) ให้เกิดขึ้นได้

“เขียนหุ่นนิ่งต้องมีการวางแผนล่วงหน้า ว่าเราจะต้องไม่ไปไหน สมมุติว่าซื้อส้มโอปลอกแล้วมา ถ้าเกิดเราเขียนรูปเดียวมันก็จะไม่คุ้ม ซื้อมาแล้วเปลืองเงิน บางครั้งก็เลยพยายามเอาไปแช่ตู้เย็นแล้ววันรุ่งขึ้นเอามาเขียนต่อ เขียนให้คุ้มมากที่สุด จนส้มโอทำท่าจะกินไม่ได้แล้ว (หัวเราะ) หรือปูดองแช่ไว้ในตู้เย็นเป็นปีผมยังเอาออกมาเขียนเลย”

ไม่เพียงแต่ปูดองหรอก บรรดาของค้างปีอื่นๆบรรลุก็เขียนได้ทั้งนั้น ถ้ามันยังไม่สูญเสียรูปทรงถึงความเป็นสิ่งนั้นไป บรรดาของเก่าเก็บ ที่แช่ไว้ในตู้เย็นในห้องพักอาจารย์ที่เพาะช่างของเขาเป็นหลักฐานช่วยยืนยันได้ แต่กับของสดๆ อย่างผลไม้ เสียแล้วมีแต่ต้องโยนทิ้งเท่านั้น ไม่มีเขียมเก็บไว้เขียนต่อ

“ก็ผมอยากจะเขียนขายด้วย ถ้าเขียนส้มเน่าใครจะซื้อ เขาก็ด่าสิ และอีกอย่างคนดูก็คงไม่มีความสุข”
ฝึกเขียนมาแล้วมากมายหลายอย่าง ไอ้สิ่งที่เจ้าตัวเขียนแล้วมีความสุขมากๆก็คือสิ่งที่เขียนแล้วคนชม อย่าง “กระเทียม” เป็นต้น

Art Eye View ช่วยยืนยันอีกทาง เพราะครั้งหนึ่งเจอเขาในงานเปิดนิทรรศการศิลปะของศิลปินบางท่าน มีศิลปินรุ่นพี่สองสามคนสะกิดบอกกันทำนองว่า “เฮ้ย...นั่นไงบรรลุ แม่งเขียนพริก เขียนกระเทียมโคตรสวยเลยหว่ะ”

“ปูดองผมก็ชอบนะ แต่คนอื่นเขาไม่ชม ส้มโอคนก็ชอบ ตอนแรกผมก็เฉยๆ ตอนหลังมีเศรษฐีมาซื้อไปรูปหนึ่ง”

เวลานี้บรรลุกำลังอยู่ในช่วงสอดส่ายสายตามองหาของแปลกแต่น่ารักเอามาเขียน

“ นึกเล่นๆอย่างลูกตาลก็ว่าจะไปเพชรบุรีซื้อทั้งทะลายมานั่งเขียน ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันจะเขียนได้ดีหรือเปล่า คือของแปลกที่เลือกมาเขียนก็ต้องดูน่ารักด้วยนะ ไม่ใช่ว่าซื้อลูกตาลแล้วเอาใบตาลมาด้วยมันก็ยังไงไม่รู้นะ จะเขียนรากตาลมันก็คงไม่สวย ก็ต้องเอาลูกตาลที่มันน่ารักๆ”

อย่างไรก็ตามเจ้าตัวก็ไม่ได้ยึดติดที่เนื้อหาอะไร เพราะชอบในเรื่องของการจัดสีจัดภาพให้ดูเว่อร์ๆเข้าไว้มากกว่า

“เขียนบ่อยๆ มันก็ดูดีเองแหล่ะ ถ้าเกิดตัวแบบมันชัดมากไป เราก็ลบออกมั่ง มันจะสนุกถ้าทำอะไรน้อยๆแล้วพอดูออก เขียนหุ่นนิ่งมันเป็นงานทักษะ เมื่อก่อนเขียนส้มก็ต้องเป็นส้ม ส้มหน้า ส้มหลัง ไกลลิบก็ยังเป็นส้ม แต่ตอนนี้ผมพยามที่จะเขียนแบบข้างหน้ามองเป็นส้ม ข้างหลังสงสัยว่าเป็นส้มก็พอ อะไรประมาณนั้น”
เห็นบรรลุมีงานไปแสดงร่วมกับเพื่อนพ้องสีน้ำอยู่หลายหน หลายคนคงสงสัยว่าเมื่อไหร่จะได้เห็นบรรลุแสดงเดี่ยวให้ชมกับแบบเต็มๆเสียที เขาผู้ถูกขนานนามไปหมาดๆให้เป็นพระเอกละครซีรีส์เกาหลีเรื่อง “แดจังกึม” มากด้วยอารมณ์ “ดื่มจังแก” สุรา ตอบว่า

“แสดงงานครั้งหนึ่งมันให้เงินแสนหนึ่งขึ้นไปครับผมสตางค์ไม่พอ มันไม่มีทางออกจริงๆเลย ต้องเอาเพื่อนมาช่วยกันหารครับ อย่างแสดงานกับบรมครูอย่าง อาจารย์อารี สุทธิพันธุ์ ผมก็หารเท่ากันครับ แต่ผมออกแรงหน่อย ทำงานมากกว่าคนอื่นเขาหน่อย และถ้าเต็มใจก็ร่วมกันแสดง มันช่วยกันประหยัด

มีคนยุให้ผมแสดงเดี่ยวตลอด พฤศจิกายนนี้ ว่าจะแสดงเดี่ยวจองหอศิลป์เพาะช่างไว้ พอสตางค์ทำท่าว่าจะไม่มีก็ยกคิวให้มูลนิธิอารีฯ แสดงก่อน และผมก็เลื่อนไปจองเดือนกุมภาพันธ์ปี 2549 อีกนะ ถ้าทำท่าว่าสตางค์ไม่มีผมก็จะเลื่อนอีก มันอยู่ที่เงินเลยครับ เพราะว่าชีวิตผมเป็นครูข้าราชการ ผมไม่ได้เขียนรูปหากินเป็นหลัก แต่ผมพยายามทำงานให้เทียบเท่ากับศิลปินอิสระ ขยันให้มากกว่าคนปกติที่เป็นครูอยู่ที่เพาะช่าง เพื่อให้ผลงานของผมได้ไปแข่งกับเขาได้ด้วย”

“เรื่องศิลปะต้องยอมรับว่าต้องอยากแข่งอยากอวดเหมือนกัน” บรรลุยอมรับในประเด็นนี้

“มันก็เป็นกำลังใจ แต่ว่าไม่ได้ไปทับถมคนอื่น ทุกคนก็เป็นเพื่อนหมด ตัวผมเองก็จะรู้จักศิลปินมากขึ้น เพราะว่าผมเป็นคนกะล่อนขำๆ”