ÈÔÅ»Ð-ÈÔŻԹ¡ÒÃÍ͡ẺºÃèØÀѳ± ì  
 
ศิลปะในสายตาฉัน
จ่าง แซ่ตั้ง
สมบูรณ์ หอมเทียนทอง
พู่กันของใคร?
ศิลปะยืนยาว ชีวิตสั้น
แกลลอรี่คนจน
ภาพของคนรักฝน
ฟรีด้า คาฮ์โล
นู้ดผู้หญิง...
Double Nature
กอด
เธอตัวจริงกับผู้หญิงในภาพ
ปั้นฝัน จึงปั้นดิน
ถ้าเรารักมัน มันก็เป็นของเรา
วิหารของเราเอง
"คนบ้า"หรือว่า"ช่างจิตรกร"
เหตุที่เขียนแม่ให้แปลกไป
ยุคสมัยที่เป็นเรา
รักเรายังหวานอยู่ ...
ล้านเส้นสี แสนกนก
กระป๋องซุป ของ แอนดี้
ถ้าไม่ดัง ขอให้ไพเราะ
ห้องเรียนศิลปะของ"ครูยิ่ง"
สิงคโปร์ในสายตา (1)...
สิงคโปร์ในสายตา (จบ)...
109 มองพิศ...
สีเปื้อนฟิล์ม
ศราวุธ ดวงจำปา...
ภาพเขียนของคนไม่มีบ้าน
นักศึกษา มศว...
ที่ว่างและช่องว่าง
ภาพเขียนวิจิตร...
เขียนภาพบูชาคุณ...
ตื่นของนอก
ตายก่อนดับ
ศิลปะ – มากกว่าแค่วาดรูป
ดูอาร์ตอย่างไรให้สนุก (1)
ดูอาร์ตอย่างไรให้สนุก (จบ)
หยุด-ยอม-เย็น
ขอนแก่น
คิดถึงมาก-คิดถึงเหลือเกิน
นุกูล ปัญญาดี สานฝัน...
เขียนสวนสมเด็จย่า...
“สามเหลี่ยมวัฒนธรรม”
อาร์ตอ้วนๆ
มากกว่าเขียนรูป...
แลใต้ผ่านงานศิลป์
หอศิลป์กระบี่...
เส้นสีเดินทาง...
สุเทพ จันทระ ...
สินบน
พรชัย ใจมา
เสียงดังเจ้าปัญหา
ควันบุหรี่บนภาพเขียน
แรกรู้จัก… “พู่กันสัญจร”
แปลงโฉมอาคาร
วัยหนุ่มของศิลปิน
อารมณ์ชีกอ
สีน้ำชุ่มฉ่ำ...
น้องชายที่แสนดี

สีน้ำชุ่มฉ่ำ...“บรรลุ” มะละกอ กล้วย ส้ม ฯลฯ

เรื่องโดย....ฮักก้า :: thinksea@hotmail.com

บรรลุ วิริยาภรณ์ประภาส ศิลปินรายนี้กำลังสรรหาของแปลกมาเขียน มีของแปลก(แต่น่ารัก)ที่ไหนแนะนำไหม เพราะเขาเริ่มเบื่อกับการเขียนต่างๆนานาที่เคยเขียนแล้วล่ะ ไม่ว่าจะเป็นบรรดา พริก หอม กระเทียม มังคุด มะละกอ กล้วย ส้ม ฯลฯ กระทั่ง “ปูดอง” ค้างปี

ครั้นจะไปเขียนซ้ำกับสิ่งที่ศิลปินบางท่านเคยเขียนมาแล้ว(ดัง) ก็กลัวว่าจะเขียนได้ไม่ดีเท่า หาของใหม่มาเขียนน่าจะดีกว่า จะจับมันมาพลิกหามุมที่สวยๆเหมาะๆ เพ่งตามองแล้วแต้มวาด ออกมาเป็นภาพสีน้ำชุ่มฉ่ำ ให้คนดูได้ตะลึงงันเล็กน้อยว่า ไอ้แค่ของวางนิ่งๆ ถ้ารู้จักวาดรู้จักดัดแปลง มันก็เป็นงานศิลปะที่ดูแล้วเพลินตา สร้างสรรค์ได้ไม่แพ้ใคร

“เมื่อก่อนพื้นฐานของการเรียนศิลปะ ส่วนหนึ่งนั้นก็คือเขียนตามสิ่งที่ตามองเห็นได้ เอาสีน้ำมาเขียนภาพหุ่นนิ่ง ซึ่งมันก็จะเป็นพื้นฐานที่จะศึกษาการเขียนภาพสีน้ำมันต่อไป นั่นคือความเชื่อสมัยก่อน” บรรลุเล่าย้อนถึงครั้งอดีตของตัวเองในชั่วโมงเรียนเขียนภาพหุ่นนิ่ง หรือ ภาพ Still Life

“พอเขียนจนแม่น เขียนผลไม้เป็นผลไม้ เขียนแจกันเป็นแจกัน เขียนดอกไม้เป็นดอกไม้ แต่หลังจากที่ได้มาเรียนในระดับปริญญาโทที่ มศว เรียนเขียนสีน้ำกับอาจารย์อารี สุทธิพันธุ์ ( บรมครูสีน้ำ)และแกได้ให้ข้อคิดใหม่ๆ ให้เราสามารถที่จะดัดแปลงใส่สีเอง ด้วยความชอบส่วนตัว สมมุติว่าส้มสีเขียวเราอยากจะเขียนให้เป็นสีน้ำเงินก็ไม่ผิด แตงโมสีแดงเขียนให้เป็นสีม่วงก็ไม่ผิด มันทำให้เราเขียนได้ง่ายขึ้น สามารถสื่อคุณลักษณะของสีน้ำได้ดี”

ภาพหุ่นนิ่งที่ดูแข็งแห้งไร้ชีวิตชีวา ชินตาอยู่กับสีของแบบที่แท้จริง เมื่อได้ครูดีช่วยชี้ช่องให้ บรรลุเริ่มจินตนาการฝันหวานถึงสีสันใหม่ๆได้เป็นร้อยเป็นพัน ซึ่งไม่เพียงแต่การเขียนภาพหุ่นนิ่งหรอก ภาพเมือง คน รถ ย่านโน้นย่านนี้สารพัดแห่ง หรือแม้กระทั่งภาพ ตลาดน้ำ ทะเล สลัม ที่เจ้าตัวเคยบ้าเขียนอยู่ระยะหนึ่ง สีสันที่ใช้ก็ไม่ต้องโดนจำกัดขอบเขตเหมือนเช่นเคย
“เอกลักษณ์ของผมก็คือเขียนสีสดๆนั่นแหล่ะ” บรรลุพูดถึงงานภาพเขียนสีน้ำทุกชิ้นของเขา

“ แต่ไม่ว่าจะหนีไปเขียนอะไร การเขียนภาพหุ่นนิ่งผมก็ไม่เคยทิ้ง เพราะมันเป็นรากฐานที่สนุก เขียนแล้วคนชอบ มีคนชมให้เราดีใจ ซึ่งมันเป็นความต้องการอย่างหนึ่งของช่างวาดรูป”

เขียนภาพวิวทิวทัศน์หรือเขียนอย่างอื่นอาจซี้ซั้วเขียนให้เพี้ยนมองดูว่าเป็นอย่างอื่นได้บ้าง แต่เขียนภาพหุ่นนิ่งนั้น ศิลปินจอมกะล่อนเช่นบรรลุบอกว่า มันโกหกได้น้อยไปนี๊ด

“ผมว่าเขียนหุ่นนิ่งมันมีเสรีภาพน้อยกว่านิดหนึ่ง ถ้าเกิดเขียนเมือง เราสามารถที่จะโกหกนั่นก็โกหกนี่ เพื่อให้งานจิตรกรรมของเราดีขึ้น แต่เราเขียนหุ่นนิ่งอย่างส้มให้เหมือนฝรั่งครึ่งหนึ่งมันก็ไม่น่าจะเหมาะ มันก็จะมีขีดจำกัดทำให้เราเครียดนิดนึง แต่มันก็สนุกตรงที่มันนั่งอยู่กับที่ นั่งอยู่ในร่มแล้วก็มีผลไม้อยู่ข้างหน้า เขียนเสร็จก็กิน(หัวเราะ)”

หลายคนบอกว่าดูภาพเขียนสีน้ำของบรรลุมันไม่แช่แค่การได้สัมผัส กับความชุ่มฉ่ำถึงความเป็นสีน้ำ แต่ภาพที่สัมผัสผ่านสายตานั้นยังสร้างอารมณ์ให้ขณะมองนั้นดูสนุกสนานด้วย

“ผมกล้าบอกได้เลยว่าผมเป็นคนกะล่อน และนิสัยผมตรงนี้ผมก็เอามาใช้กับการสร้างงานให้สนุก ไม่ต้องงานหุ่นนิ่งหรอก งานทุกอย่าง ผมว่ามันไม่เครียดดี คนเขียนรูป แล้วเครียด ผมว่ามันสร้างความทุกข์ให้กับตัวเอง จะมีชีวิตไปทำไมก็ไม่รู้”

แต่จอมกะล่อนเช่นเขาก็ต้องมีความเป็นนักวางแผนแฝงไว้ด้วย ไม่เช่นนั้นอาจสร้างภาวะการสิ้นเปลือง(เงินในกระเป๋า) ให้เกิดขึ้นได้

“เขียนหุ่นนิ่งต้องมีการวางแผนล่วงหน้า ว่าเราจะต้องไม่ไปไหน สมมุติว่าซื้อส้มโอปลอกแล้วมา ถ้าเกิดเราเขียนรูปเดียวมันก็จะไม่คุ้ม ซื้อมาแล้วเปลืองเงิน บางครั้งก็เลยพยายามเอาไปแช่ตู้เย็นแล้ววันรุ่งขึ้นเอามาเขียนต่อ เขียนให้คุ้มมากที่สุด จนส้มโอทำท่าจะกินไม่ได้แล้ว (หัวเราะ) หรือปูดองแช่ไว้ในตู้เย็นเป็นปีผมยังเอาออกมาเขียนเลย”

ไม่เพียงแต่ปูดองหรอก บรรดาของค้างปีอื่นๆบรรลุก็เขียนได้ทั้งนั้น ถ้ามันยังไม่สูญเสียรูปทรงถึงความเป็นสิ่งนั้นไป บรรดาของเก่าเก็บ ที่แช่ไว้ในตู้เย็นในห้องพักอาจารย์ที่เพาะช่างของเขาเป็นหลักฐานช่วยยืนยันได้ แต่กับของสดๆ อย่างผลไม้ เสียแล้วมีแต่ต้องโยนทิ้งเท่านั้น ไม่มีเขียมเก็บไว้เขียนต่อ

“ก็ผมอยากจะเขียนขายด้วย ถ้าเขียนส้มเน่าใครจะซื้อ เขาก็ด่าสิ และอีกอย่างคนดูก็คงไม่มีความสุข”
ฝึกเขียนมาแล้วมากมายหลายอย่าง ไอ้สิ่งที่เจ้าตัวเขียนแล้วมีความสุขมากๆก็คือสิ่งที่เขียนแล้วคนชม อย่าง “กระเทียม” เป็นต้น

Art Eye View ช่วยยืนยันอีกทาง เพราะครั้งหนึ่งเจอเขาในงานเปิดนิทรรศการศิลปะของศิลปินบางท่าน มีศิลปินรุ่นพี่สองสามคนสะกิดบอกกันทำนองว่า “เฮ้ย...นั่นไงบรรลุ แม่งเขียนพริก เขียนกระเทียมโคตรสวยเลยหว่ะ”

“ปูดองผมก็ชอบนะ แต่คนอื่นเขาไม่ชม ส้มโอคนก็ชอบ ตอนแรกผมก็เฉยๆ ตอนหลังมีเศรษฐีมาซื้อไปรูปหนึ่ง”

เวลานี้บรรลุกำลังอยู่ในช่วงสอดส่ายสายตามองหาของแปลกแต่น่ารักเอามาเขียน

“ นึกเล่นๆอย่างลูกตาลก็ว่าจะไปเพชรบุรีซื้อทั้งทะลายมานั่งเขียน ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันจะเขียนได้ดีหรือเปล่า คือของแปลกที่เลือกมาเขียนก็ต้องดูน่ารักด้วยนะ ไม่ใช่ว่าซื้อลูกตาลแล้วเอาใบตาลมาด้วยมันก็ยังไงไม่รู้นะ จะเขียนรากตาลมันก็คงไม่สวย ก็ต้องเอาลูกตาลที่มันน่ารักๆ”

อย่างไรก็ตามเจ้าตัวก็ไม่ได้ยึดติดที่เนื้อหาอะไร เพราะชอบในเรื่องของการจัดสีจัดภาพให้ดูเว่อร์ๆเข้าไว้มากกว่า

“เขียนบ่อยๆ มันก็ดูดีเองแหล่ะ ถ้าเกิดตัวแบบมันชัดมากไป เราก็ลบออกมั่ง มันจะสนุกถ้าทำอะไรน้อยๆแล้วพอดูออก เขียนหุ่นนิ่งมันเป็นงานทักษะ เมื่อก่อนเขียนส้มก็ต้องเป็นส้ม ส้มหน้า ส้มหลัง ไกลลิบก็ยังเป็นส้ม แต่ตอนนี้ผมพยามที่จะเขียนแบบข้างหน้ามองเป็นส้ม ข้างหลังสงสัยว่าเป็นส้มก็พอ อะไรประมาณนั้น”
เห็นบรรลุมีงานไปแสดงร่วมกับเพื่อนพ้องสีน้ำอยู่หลายหน หลายคนคงสงสัยว่าเมื่อไหร่จะได้เห็นบรรลุแสดงเดี่ยวให้ชมกับแบบเต็มๆเสียที เขาผู้ถูกขนานนามไปหมาดๆให้เป็นพระเอกละครซีรีส์เกาหลีเรื่อง “แดจังกึม” มากด้วยอารมณ์ “ดื่มจังแก” สุรา ตอบว่า

“แสดงงานครั้งหนึ่งมันให้เงินแสนหนึ่งขึ้นไปครับผมสตางค์ไม่พอ มันไม่มีทางออกจริงๆเลย ต้องเอาเพื่อนมาช่วยกันหารครับ อย่างแสดงานกับบรมครูอย่าง อาจารย์อารี สุทธิพันธุ์ ผมก็หารเท่ากันครับ แต่ผมออกแรงหน่อย ทำงานมากกว่าคนอื่นเขาหน่อย และถ้าเต็มใจก็ร่วมกันแสดง มันช่วยกันประหยัด

มีคนยุให้ผมแสดงเดี่ยวตลอด พฤศจิกายนนี้ ว่าจะแสดงเดี่ยวจองหอศิลป์เพาะช่างไว้ พอสตางค์ทำท่าว่าจะไม่มีก็ยกคิวให้มูลนิธิอารีฯ แสดงก่อน และผมก็เลื่อนไปจองเดือนกุมภาพันธ์ปี 2549 อีกนะ ถ้าทำท่าว่าสตางค์ไม่มีผมก็จะเลื่อนอีก มันอยู่ที่เงินเลยครับ เพราะว่าชีวิตผมเป็นครูข้าราชการ ผมไม่ได้เขียนรูปหากินเป็นหลัก แต่ผมพยายามทำงานให้เทียบเท่ากับศิลปินอิสระ ขยันให้มากกว่าคนปกติที่เป็นครูอยู่ที่เพาะช่าง เพื่อให้ผลงานของผมได้ไปแข่งกับเขาได้ด้วย”

“เรื่องศิลปะต้องยอมรับว่าต้องอยากแข่งอยากอวดเหมือนกัน” บรรลุยอมรับในประเด็นนี้

“มันก็เป็นกำลังใจ แต่ว่าไม่ได้ไปทับถมคนอื่น ทุกคนก็เป็นเพื่อนหมด ตัวผมเองก็จะรู้จักศิลปินมากขึ้น เพราะว่าผมเป็นคนกะล่อนขำๆ”


All content ฉ 2003 copyright 2003 Gomew.com, All rights reserved.
Commercial use is prohibited.Please read our terms of use.
Powered and Design by www.gomew.com
Contact Us at :188/12 House and View soi.4, T. Ton Pao, A. Sankampang, Chiang Mai, Thailand 50130 Tel. 081-8835060 Email : info@gomew.com