ÈÔÅ»Ð-ÈÔŻԹ¡ÒÃÍ͡ẺºÃèØÀѳ± ì  
 
ศิลปะในสายตาฉัน
จ่าง แซ่ตั้ง
สมบูรณ์ หอมเทียนทอง
พู่กันของใคร?
ศิลปะยืนยาว ชีวิตสั้น
แกลลอรี่คนจน
ภาพของคนรักฝน
ฟรีด้า คาฮ์โล
นู้ดผู้หญิง...
Double Nature
กอด
เธอตัวจริงกับผู้หญิงในภาพ
ปั้นฝัน จึงปั้นดิน
ถ้าเรารักมัน มันก็เป็นของเรา
วิหารของเราเอง
"คนบ้า"หรือว่า"ช่างจิตรกร"
เหตุที่เขียนแม่ให้แปลกไป
ยุคสมัยที่เป็นเรา
รักเรายังหวานอยู่ ...
ล้านเส้นสี แสนกนก
กระป๋องซุป ของ แอนดี้
ถ้าไม่ดัง ขอให้ไพเราะ
ห้องเรียนศิลปะของ"ครูยิ่ง"
สิงคโปร์ในสายตา (1)...
สิงคโปร์ในสายตา (จบ)...
109 มองพิศ...
สีเปื้อนฟิล์ม
ศราวุธ ดวงจำปา...
ภาพเขียนของคนไม่มีบ้าน
นักศึกษา มศว...
ที่ว่างและช่องว่าง
ภาพเขียนวิจิตร...
เขียนภาพบูชาคุณ...
ตื่นของนอก
ตายก่อนดับ
ศิลปะ – มากกว่าแค่วาดรูป
ดูอาร์ตอย่างไรให้สนุก (1)
ดูอาร์ตอย่างไรให้สนุก (จบ)
หยุด-ยอม-เย็น
ขอนแก่น
คิดถึงมาก-คิดถึงเหลือเกิน
นุกูล ปัญญาดี สานฝัน...
เขียนสวนสมเด็จย่า...
“สามเหลี่ยมวัฒนธรรม”
อาร์ตอ้วนๆ
มากกว่าเขียนรูป...
แลใต้ผ่านงานศิลป์
หอศิลป์กระบี่...
เส้นสีเดินทาง...
สุเทพ จันทระ ...
สินบน
พรชัย ใจมา
เสียงดังเจ้าปัญหา
ควันบุหรี่บนภาพเขียน
แรกรู้จัก… “พู่กันสัญจร”
แปลงโฉมอาคาร
วัยหนุ่มของศิลปิน
อารมณ์ชีกอ
สีน้ำชุ่มฉ่ำ...
น้องชายที่แสนดี

อาร์ตอ้วนๆ

เรื่องโดย....ฮักก้า :: thinksea@hotmail.com


ห้วงรัก


กิตติพงษ์ สุริยทองชื่น


ไปโรงเรียน3


แผ่นดินแม่


แรกรุ่น

ครั้งแรกที่ได้เห็นงานประติมากรรมของ กิตติพงษ์ สุริยทองชื่น นอกจากเกือบจะลืมตัววิ่งเข้าไปกอดงานของเขาเหมือนคนอื่นๆแล้ว ก็ยังทำให้อดนึกถึงงานอาร์ตอ้วนๆ ของ Fernando Botero ศิลปินชาวโคลัมเบียเป็นไม่ได้

เวลานั้นกิตติพงษ์นำผลงานของเขาชิ้นที่เป็นงานสะสมของ ไชยยันต์ เศรษฐไพศาล มาจัดแสดงร่วมกับผลงานของศิลปินท่านอื่นๆที่สื่อในเรื่องของแม่ ตามคำเชิญของ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลป ถนนเจ้าฟ้า ซึ่งเป็นเจ้างาน

งานประติมากรรมรูป แม่ขณะให้นมลูก แม่กำลังปักชุนหมอน แม่กำลังหยอกล้อเล่นกับลูก ใครได้เข้าไปใกล้ๆก็ต้องพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “อยากกลับไปกอดแม่ที่บ้านจังวุ้ย”

มาปีนี้กิตติพงษ์รวบรวมผลงานของเขามาแสดงครั้งใหญ่ หลังจากที่เปรยบอกเอาไว้ล่วงหน้าว่าจะใช้ชื่อชุดว่า “ความอบอุ่นแห่งชีวิต” สงสัยว่าทั้งงานทั้งใจอุ่นได้ที่พอดีแล้ว จึงได้ขนงานจากบ้านที่ อ.ฝาง จ.เชียงใหม่ มาให้ชมเต็มพื้นที่สี่ห้องของหอศิลปเลยทีเดียว รวมถึงงานที่เป็นชิ้นสะสมของบรรดานักสะสมที่เคยซื้องานของเขา ก็ถูกหยิบยืมมาจัดแสดงพร้อมกันด้วย

จากงานแสดงเดี่ยวชุด “ความรักสีขาว” ที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เมื่อ ปี 46 และ “รอยยิ้มของแม่” ที่โรงแรมโฟรซีซั่น จ.เชียงใหม่ เมื่อต้นปี 48 จนมาถึงงานแสดงเดี่ยวครั้งใหญ่ของตัวเองครั้งล่าสุดนี้ กิตติพงษ์ยังคงนำเสนอถึงเรื่องราวเดิม นั่นก็คือเกี่ยวกับความรักของแม่ ความอบอุ่นในครอบครัว หรือแม้แต่ความเป็นเพศแม่ที่มีอยู่ในตัวหญิงสาวทุกคน

แต่ครั้งนี้เราได้ชมงานหลากหลายขึ้น นอกจากงานประติมากรรมลอยตัวหล่อด้วยสัมฤทธิ์ ก็ยังมีงานที่จำลองรูปแบบด้วยดินเหนียว งานประติมากรรมนูนต่ำ และงานโลหะผสม อีกหลายชิ้น

ฉันชอบงานประติมากรรมนูนต่ำชื่อ “ไปโรงเรียน3” ดูแล้วทำให้นึกเห็นภาพบรรยากาศจริงๆของหมู่บ้านในชนบททางภาคเหนือ ในช่วงหน้าหนาว ที่คนเป็นแม่ใช้ผ้าห่มคลุมกาย ฝ่าอากาศหนาวเดินเลาะๆไปตามเส้นทางเล็กๆ ซึ่งเป็นถนนฝุ่นแดงเพื่อไปส่งลูกซึ่งหิ้วปิ่นโตให้ทันเวลาเข้าเรียน โดยมีสัตว์เลี้ยงอย่างสุนัขร่วมขบวนไปด้วย เชื่อว่าบรรยากาศเช่นนี้คงคล้ายๆกับวัยฝันวันเยาว์ของใครหลายคน

งานโลหะผสมชื่อ “แผ่นดินแม่” ซึ่งเป็นรูปใบหน้าแม่ขนาดใหญ่ กิตติพงษ์เล่าว่าได้แรงบันดาลใจมาจากตอนที่ขึ้นเครื่องบินเพื่อเดินทางจากกรุงเทพฯเพื่อกลับบ้านที่เชียงใหม่ หลังจากที่เครื่องบินลอยพ้นจากพื้นดิน ก่อนจะร่อนลงสู่พื้นดินซึ่งเป็นบ้านเกิด มุมมองจากเบื้องบนที่เขามองลงมา บ้านเรือน ตึก ถนน ผู้คนฯลฯ ที่ถูกโอบล้อมไปด้วยภูเขา ผืนน้ำ ต้นไม้ ทุ่งข้าว ทำให้กิตติพงษ์ยิ่งลึกซึ้งกับความหมายของผืนดินซึ่งเป็นแผ่นดินแม่ที่แท้จริง

ขณะที่ประติมากรรมใบหน้าแม่ขนาดใหญ่(มาก) นั่นก็ทำให้คนดูได้สัมผัสถึงความปิติสุข และเห็นรอยยิ้มของคนเป็นแม่ได้ชัดเจนและมีพลังมากยิ่งขึ้น

แต่ไม่ว่าจะเป็นผลงงานชุดไหน เชื่อแน่ว่าภาพที่หลายคนจดจำได้จนชินใจ ก็คงหนีไม่พ้นที่จะจดจำงานประติกรรม ที่มีสัดสัดส่วนอันอวบอิ่มของเขาไปได้ ได้เจอกับเขาอีกครั้ง หลังจากที่สงสัยมานาน จึงได้ถามแทนใครๆอีกหลายคนไปด้วยว่า ชอบงานอาร์ตอ้วนๆ ของ Botero อยู่เป็นทุนด้วยหรือไร เพราะเห็นงานคุณทีไรก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงงาน Botero

“ความจริงผมมารู้จักงานของ Botero เมื่อตอนหลังนี่เอง มีคนมาทักประจำว่างานเหมือนเค้า แต่พอได้ดู ผมว่างานของเค้าจะเป็นการเอารูปทรงของคนที่อ้วนจริงๆมาแสดงออกมากว่า ในเชิงล้อเลียน ประชดประชัน เป็นความอ้วนที่มองเห็นด้วยตาเปล่า อ้วนเพราะมีไขมัน เป็นงานที่ให้ความรู้สึกว่าดูอุ้ยอ้ายเทอะทะเหมือนคนอ้วนจริงๆ

ส่วนงานของผมจะเป็นการถ่ายทอดความรู้สึก ในวัยเด็กที่รู้สึกว่าแม่ของเราช่างตัวใหญ่ เวลาที่แม่เราอุ้มเรา เวลาที่ได้กอดแม่ ผมพยายามเพิ่มปริมาณของกล้ามเนื้อ ในส่วนสะโพก หัวไหล่ แขน ขา ให้ดูแข็งแรง ส่วนพื้นผิวที่เรียบตึงจะแสดงถึงการมีชีวิตชีวา เป็นความรักที่ละเอียดอ่อน สัมผัสแล้วทำให้นึกถึงความละมุนละไมของคนเป็นแม่ หรือความเป็นเพศหญิง”

ปริมาตรที่ตึงนั้นกิตติพงษ์บอกว่ามีที่มาจากลักษณะของคนในยามที่หายใจรับเอาอากาศเข้าไป ร่างกายที่มีอากาศ ทำให้รู้สึกถึงความมีพลัง ซึ่งรูปแบบเช่นนี้มีความคล้ายกับงานประติมากรรมของอินเดียที่เขาศึกษามา

“ขณะที่งานของศิลปินตะวันตก จะแสดงให้เห็นถึงความเหมือนจริง เห็นกล้ามเนื้อที่ชัดเจน แต่งานของตะวันออกจะให้ความรู้สึกของความมีชีวิตในแบบนามธรรมสูง”

ส่วนงานประติมากรรมรูปหญิงสาวกิตติพงษ์ก็ออกตัวว่าไม่ได้มีเป้าหมายที่แสดงถึงความเย้ายวนใจ หรือแสดงความงามทางสรีระในแบบมาตรฐานของโลกปัจจุบันที่สอดคล้องกับสัญชาตญาณของบุรุษ แต่เป็นอากัปกิริยาธรรมดาๆของผู้หญิงผู้ช่างสังเกตตรวจตราในเรือนร่างของตัวเอง

“รูปปั้นหญิงสาวของผมพยายามเสนออีกมุมมองที่ให้ความรู้สึกที่อบอุ่น เป็นตัวแทนของเพศหญิงผู้ให้กำเนิด”

** นิทรรศการประติมากรรม “ความอบอุ่นแห่งชีวิต” โดย กิตติพงษ์ สุริยทองชื่น จัดแสดงตั้งแต่วันนี้ไปจนถึง – 8 ก.ค. ณ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลป ถ.เจ้าฟ้า สอบถาม โทร.01-8845492



รอยยิ้มของแม่

หญิงสาวกับแมว 1

 

All content ฉ 2003 copyright 2003 Gomew.com, All rights reserved.
Commercial use is prohibited.Please read our terms of use.
Powered and Design by www.gomew.com
Contact Us at :188/12 House and View soi.4, T. Ton Pao, A. Sankampang, Chiang Mai, Thailand 50130 Tel. 081-8835060 Email : info@gomew.com