อยากซุกหน้ากับไดอารี่แล้วร้องไห้ได้จริง ๆ มันเจ็บปวดในใจไม่รู้จะบอกใครไม่สามารถอธิบายเป็นคำให้ใครฟังได้ อยู่ท่ามกลางคนมากมาย กลับมองหาใครซักคนรอบๆตัวที่พอไว้ใจให้รับฟังไม่มีเลย มองเพจหน้าไดอารี่ แล้วก้มหน้าร้องไห้ด้วยความอัดอั้นใจ นี่มันคงเป็นชะตากรรมสินะ ไม่มีครั้งใดรู้สึกไร้ค่าในชีวิตเท่านี้มาก่อน ...จริงๆ ด้วยแหละ ฉันไม่สามารถระบายมันออกมาเป็นคำได้จริงๆ ด้วย ถ้าเพียงแต่ฉันสามารถเขียนมันลงไดอารี่ได้ ฉันคงรู้สึกดีขึ้น แต่ว่า ฉันก็ไม่สามารถทำมันได้...บ้าชมัด ไปนอนตาค้างทั้งคืนแล้วคงตื่นขึ้นพรุ่งนี้พร้อมอาการมืนหัวแน่ กรรม จริงๆ